Þroskasaga fullorðinna á stafrænni öld

nóv 14 2013 in by Hróbjartur Árnason

Þegar við förum að velta fyrir okkur þroskasögu fullorðinna og námi þeirra, komumst við ekki hjá því að velta fyrir okkur áhrifum þess á líf fólks og upplifun þess af sjálfu sér. Ég hef haldið erindi um það að ein leið til að gera lífið betra fyrir fólk sem býr í dreifbýli geti legið í því að auka hæfni þess í að nota stafræna miðla til að eiga merkingarbær samskipti við aðra; fjölskyldu, vini og samstarfsfólk, en ekki síst “nágranna”, sem geta jú búið í 50km fjarlægð – eða við fólk sem hefur sömu áhugamál, er að glíma við svipaðar spurningar eða að reyna að læra svipaða hluti, en býr jafnvel hinum megin á hnettinum…) Færni til að nota stafræna tækni til að minnka fjarlægðir bæði í tíma og rúmi getur vissulega gert lífið betra og dýpra fyrir dreyfbýlismanninn jafnt sem borgarbúann. En eins og Abha Dawesar segir í erindi sínu um að takast á við hið “stafræna ” þá er það eitthvað sem er þess virði að takast á við með opnum augum og opnum huga: Life in the “digital now” #TED : http://on.ted.com/rWNH


Hlustið endilega á þetta erindi og segið okkur hvaða hugsanir vakna varðandi nám og þroska fullorðinna.